Overtime, Ikebukuro 池袋
Instagram — @lkazphoto
More you might like
nomizw ayto poy moy arese se sena , en telei, htan to pws me fwtizan ta matia soy..
Lisbon, Portugal, 1998. Photos by Gueorgui Pinkhassov.
Σε σχεδόν 60 μέρες εκεί
HΞΧ - Arrhythmia (Official music video)
Θέλω σερφ ροκ και πανκο γκρουβ βαιμπς, αερα, τζινακια, σερφακια, Ικαρία, ένα ζευγάρι σαγηνευτικα μάτια να με χαζευει ενω εγω κοπανιεμαι και χανομαι και γελαω
εγώ ελεύθερη και αιθέρια, ανέμελη, δίχως έγνοιες και αστικούς περιορισμούς
διχως σκοτουρες στο μικρο μου το κεφαλι, χορο, χαμογελα, οτοστοπ, και μεθυσμενες αποπλανησεις στο πιο μαγευτικο/αγριο νησι σε ολη την Ελλαδα
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
ride the train….
Θέλω μόνο τέκνο, ψυχεδελικους φωτισμούς και χρωματιστές παραισθήσεις
Θέλω μόνο να με κοιτάς και να ηλεκτριζομαστε χωρίς να ακουμπάμε ο ένας τον άλλον
Ενέργεια ηλεκτρική και αστειρευτη να ξεχειλίζει από τα σώματα μας
Και εγώ μόνο να χορευω να χορευω και να χορευω και να κλείνω τα μάτια μου ηδονικα και να λικνιζομαι στους ρυθμους της ηλεκτρονικης μουσικής και εσυ να θες να με απορροφήσεις σαν σφουγγάρι αλλά χάνομαι στο πλήθος και με αναζητάς
Και με κυνηγας και εγώ γυρνω για να σου ρίξω ένα παιχνιδιαρικο βλέμμα και με χάνεις για πάντα
Οι μέρες πλησιάζουν και εγώ νιώθω έναν πόνο να αναδύεται μέσα μου γιατί στα αλήθεια ο καιρός περνάει πιο γρήγορα από ποτέ
Και εμείς κάποτε θα πάψουμε να είμαστε έφηβοι και πρωτοετείς και ίσως η τέχνη που παράγουμε να είναι απότοκο μιας εφηβικής μας προσήλωσης σε κάτι το απροσδιόριστο και τίποτα παραπάνω
Τίποτα πιο γνήσιο
Τίποτα πιο ουσιαστικό
Τα λέω μπερδεμένα, γνωρίζω, μα η ώρα είναι 5 και, σχεδόν ξημέρωσε, σήμερα ήταν η μεγαλύτερη μέρα του καλοκαιριού, υποτίθεται.
Μα εγώ πασχίζω στα αλήθεια να θυμηθώ το πως ένιωθα κάποτε
(Ιούλιος 2019-Ιούνιος 2020)
Καμιά φορά φιλί υγρό και άτσαλο
Πολυκατοικίες σβηστές μα με ανθρώπους αναμμένους
Καμιά φορά η πόλη ετούτη άδεια
Καμιά φορά το φως της νύχτας
Σε κάθε περίπτωση
Εσύ.
(Θεσσαλονίκη, Σινέ Νάταλι, 21.43, Ιούνιος 2020)
Kuakata, Barisal Division, Bangladesh by Mahmudul Hasan
22:58:34 , Μπαγκλαντές, Παρασκευή 5 Ιουνίου 2020, 23η εβδομάδα
19:58:34 , Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 5 Ιουνίου 2020 , 23η εβδομάδα
Μακάρι να γευόμασταν τον ίδιο ήλιο από τα ίδια μπαλκόνια. Την ίδια Δύση και Ανατολή, τα ίδια αστέρια και τον ίδιο αέρα.
Τις ίδιες ζωές, τα ίδια δικαιώματα, τις ίδιες ανέσεις.
Εμείς εδώ πέρα πλακωνόμαστε στα αστικά για μία θέση, για ένα τραπέζι στα μπαρ, για ένα βλέμμα, για ένα εισητήριο.
Και αυτοί εκεί περα πλακώνονται για τα αυτονόητα .
Για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα τετράδιο με γράμματα και αριθμους, για ένα εμβόλιο σε νοσοκομεία προχειρα στημένα .
Δεν ανοίγουμε τα μάτια μας, δεν ανοίγουμε το μυαλό μας, δε βλέπουμε, δεν ακούμε, δε καταλαβαίνουμε , δεν οσφριζόμαστε, δεν αισθανόμαστε.
Μακάρι να άνοιγε το κεφάλι μας στη μέση και να γέμιζε με θαλασσινό νερό Ινδικού Ωνεανού, με γλώσσες και διαλέκτους ενός άλλου πολιτισμου , με σκέψη ενός άλλου ορίζοντα.
Μακάρι να μην ήμασταν τόσο μικροί μπροστά στη χαώδη οργάνωση του κόσμου ετουτου, μακάρι να ταξιδεύαμε παντου .
Να χανίμασταν σε στέπες, ερήμους, βουνά, ποτάμια, πυργους και αξιοθέατα
Μακάρι εγώ να μην ήμουν εδώ και εσυ να μην ήσουν εκεί.
Και μακάρι να βρεθούμε στη μέση.
Μακάρι να γευομασταν το ίδιο ηλιοβασίλεμα από το ίδιο μπαλκόνι , το ίδιο δέντρο, την ίδια σκεπή.
Art of “ Tim Kellner ”
Μας καναν αριθμους μας καναν δεδομένα
Μας μεγάλωσαν σε έναν κόσμο που όλα είναι ψέμα
Μα ίσως να έχεις μέσα σου και κάτι από εσένα
Απλώς σε αγάπησα γιατί έχεις το πιο καυλωμένο βλέμμα
Θέλω να χαθώ στης πολης τη βοη
Η νυχτα μόνο και εσυ
Λωρίδες φωτός
Ο κόσμος μας είναι μικρός
Κόσμος γυάλινος κόσμος από χαρτί
Μη με ρωτήσεις ποτε το γιατί
(Γιατί έχω μανία με το αρχαιο φως της νυχτας
Και με σένα )